De 13-jarige Joni uit Schiedam verloor zijn leven op een
doordeweekse dag in februari 2025, nadat een klasgenoot hem
herhaaldelijk had gevraagd om naar buiten te komen. Wat begon als
een onschuldig appje, eindigde in een fatale steekpartij in een park.
Zijn moeder Mari€lle deelde haar verdriet en haar vragen in een
openhartig gesprek bij Rijnmond Taxi, en haar woorden raken iedereen die ze hoort.
Hoe die noodlottige dag begon
Op 23 februari 2025 was Mariélle ingevallen voor een zieke collega.
Ze had haar zoon Joni nog gerustgesteld voor ze wegging: blijf lekker
thuis, dan eten we vanavond samen. Joni bleef aanvankelijk thuis,
maar zijn klasgenoot liet het er niet bij zitten. Keer op keer stuurde de
14-jarige jongen berichtjes: kom nou, kom nou, kom nou. Uiteindelijk
bezweek Joni voor de druk en stapte hij naar buiten.
De twee jongens liepen samen naar een park in Schiedam-Noord,
waar de situatie snel en gewelddadig uit de hand liep.
De steekpartij in het park
In het park stak de klasgenoot Joni twee keer met een mes: één keer
in zijn rug en één keer in zijn arm. De steken troffen zijn longen en
veroorzaakten ernstig inwendig letsel. Wat opvalt, is dat Joni
ondanks zijn zware verwondingen nog
de kracht vond om zelf hulp te zoeken. Hij belde aan bij
omwonenden, die direct het alarmnummer belden. Zijn veerkracht in
die wanhopige momenten getuigt van enorme moed. Toch bleken de
verwondingen uiteindelijk te ernstig om te overleven.
Uren van bange afwachting in het Erasmus MC
Joni werd per ambulance overgebracht naar het Erasmus MC in
Rotterdam. Zijn familie verzamelde zich in het ziekenhuis en wachtte
gespannen op nieuws. Omdat Joni zelf nog had kunnen lopen en
aanbellen, hielden zijn dierbaren hoop vast. Die hoop verdween op
het moment dat artsen binnenkwamen met de mededeling dat de
operatie niet was geslaagd. Mariélle herkende het aan hun gezichten
nog voordat ze één woord zeiden.
Ze brak volledig. Ze gooide met spullen, schreeuwde, en was in
complete shock. Het was, in haar eigen woorden, de zwaarste dag
van haar leven, een dag waarvan ze nooit meer zal herstellen.
Een dader met een gewelddadig verleden
Wat de zaak nog pijnlijker maakt, is dat de dader al eerder geweld
had gebruikt. Voor de steekpartij op Joni had hij een oudere man
neergestoken tijdens een beroving. Desondanks liep hij vrij rond en
kon hij opnieuw toeslaan. Volgens verschillende bronnen stak de
jongen Joni neer omdat hij weigerde mee te doen aan
straatberovingen. De rechtbank verwierp zijn bewering dat hij uit zelfverdediging handelde.
Mariélle benadrukt dat haar zoon twee keer is gestoken, wat elke
claim van zelfverdediging onderuithaalt.
Maximale jeugdstraf, minimale genoegdoening
De rechtbank legde de dader één jaar jeugddetentie op, de zwaarst
mogelijke straf voor iemand van zijn leeftijd. Voor de nabestaanden
voelt deze straf als een klap in het gezicht. Joni komt nooit meer
thuis, zijn moeder mist hem elke dag, en de man die hem doodstak
loopt inmiddels weer vrij op straat.
De maximale jeugdstraf biedt juridisch gezien de enige mogelijkheid
binnen het huidige systeem, maar de kloof tussen wet en
rechtvaardigheid voelt voor deze familie onoverbrugbaar groot.
Vragen die onbeantwoord blijven
Mariélle worstelt dagelijks met vragen die geen antwoord kennen.
Waarom nam de klasgenoot een mes mee naar het park? Waarom
moest het zo escaleren? Waarom koos hij voor dodelijk geweld in
plaats van een gewone ruzie? “Had het desnoods uitgevochten”, zegt
ze in haar wanhoop. Ze begrijpt geweld niet, maar een mes is voor
haar iets totaal anders dan jongens die met elkaar op de vuist gaan.
Het gebruik van een mes is voor haar het onbegrijpelijkste aan de
hele situatie, iets wat ze zegt nooit te kunnen vatten.
Lees ook: Don Diablo trapt WorldPride af op
de Dam: ‘Tien jaar MainStage’
Schiedam rouwt om een jonge jongen
De zaak liet diepe sporen achter in Schiedam en ver daarbuiten. Joni
was 13 jaar, vol leven, en had zijn hele toekomst nog voor zich. Zijn
dood raakte een hele gemeenschap, van klasgenoten en
buurtbewoners tot mensen die hem nooit persoonlijk kenden maar
zijn verhaal via de media volgden.
De steekpartij leidde tot brede maatschappelijke discussies over
jeugdgeweld, messenverboden en de vraag of het jeugdstrafrecht
streng genoeg is voor ernstige delicten.
Wat er nu overblijft
Mariélle blijft achter met een leegte die niemand kan vullen. Haar
zoon is weg, de dader is vrij, en de antwoorden op haar vragen
komen nooit. Ze spreekt openlijk over haar verlies om Joni niet te
laten vergeten en om anderen wakker te schudden voor de gevaren van jeugdgeweld.
Haar boodschap is helder: een mes heeft in handen van een kind
niets te zoeken, en de samenleving moet alles op alles zetten om te
voorkomen dat een andere moeder ooit hetzelfde meemaakt als zij.
