Groot verdriet om de 4-jarige Noor, die in dit fictieve scenario is overleden. Het kleine meisje stond bij familie en vrienden bekend om haar aanstekelijke, bijna eeuwige glimlach. Haar overlijden laat een enorme leegte achter, maar haar dierbaren proberen zich tegelijkertijd vast te houden aan de mooie momenten die ze met haar mochten beleven. “Naast het immense verdriet voelen we ook ontzettend veel dankbaarheid dat Noor onderdeel van ons leven is geweest.”
Vier jaar oud.
Een leeftijd waarop het leven eigenlijk nog volledig moet beginnen.
Voor de familie van Noor is die toekomst plotseling veranderd in herinneringen.
Het meisje dat bijna altijd glimlachte
Wie Noor kende, herinnert zich volgens haar familie vooral haar vrolijke uitstraling.
Ze had een glimlach waarmee ze anderen onmiddellijk kon meenemen in haar enthousiasme.
Zelfs kleine dingen konden haar gelukkig maken.
Een vertrouwd liedje, samen spelen, een knuffel of simpelweg de aanwezigheid van mensen van wie ze hield.
“Ze had iets waardoor je vanzelf terug moest lachen”, vertelt iemand uit haar omgeving binnen het fictieve verhaal.
Daarom wordt Noor door haar dierbaren omschreven als het meisje met de eeuwige glimlach.
Groot verdriet binnen de familie
Het overlijden van een kind is nauwelijks in woorden te vatten.
Voor Noors ouders betekent het afscheid dat dagelijkse momenten die ooit vanzelfsprekend waren, ineens verdwijnen.
Geen kleine voetstappen meer door het huis.
Geen stem die vanuit een andere kamer roept.
Geen speelgoed dat opnieuw moet worden opgeruimd.
Geen glimlach bij het wakker worden.
Juist die alledaagse momenten worden na een verlies vaak de herinneringen die het meeste betekenen.
“Ook ontzettend dankbaar”
Toch wil de familie niet dat Noors verhaal uitsluitend over verdriet gaat.
“Naast verdriet is er ook veel dankbaarheid”, zeggen haar dierbaren in dit fictieve scenario.
Dankbaarheid voor vier jaren samen.
Voor iedere knuffel.
Voor alle foto’s.
Voor de keren dat Noor iedereen aan het lachen kreeg.
En voor de herinneringen die niemand de familie nog kan afnemen.
Die twee emoties bestaan nu naast elkaar: intens verdriet om alles wat niet meer zal komen en diepe dankbaarheid om alles wat er wél is geweest.
Foto’s krijgen een nieuwe betekenis
Na haar overlijden kijken familieleden anders naar foto’s en video’s van Noor.
Beelden die ooit tijdens gewone dagen werden gemaakt, zijn plotseling bijzonder waardevol geworden.
Een foto tijdens het spelen.
Een filmpje waarin ze lacht.
Een verjaardag.
Een uitstapje met haar familie.
Momenten waarvan niemand op dat moment dacht dat ze later zo kostbaar zouden worden.
Op vrijwel iedere foto valt hetzelfde op: haar glimlach.
Een leegte die niet kan worden gevuld
Voor de mensen die het dichtst bij Noor stonden, begint na het afscheid een moeilijke periode.
Rouw stopt niet na een begrafenis of afscheidsdienst.
Het gemis kan juist zichtbaar worden tijdens gewone momenten.
Een lege stoel.
Een speelgoedknuffel.
Een kledingstuk.
Een kinderliedje dat onverwacht op de radio klinkt.
Kleine dingen kunnen plotseling herinneringen oproepen aan het meisje dat er niet meer is.
Herinneringen blijven bestaan
De familie probeert zich daarom vooral vast te houden aan wie Noor was.
Niet alleen aan het verdriet rond haar overlijden, maar juist aan het leven dat eraan voorafging.
Vier jaar lijkt kort.
Maar voor de mensen die van haar hielden, zitten die jaren vol duizenden kleine herinneringen.
Haar eerste woorden.
Haar favoriete speelgoed.
De manier waarop ze rende wanneer ze enthousiast was.
Haar lach wanneer iemand iets grappigs deed.
De manier waarop ze haar ouders omhelsde.
Het zijn precies die herinneringen die volgens haar familie ervoor zorgen dat Noor altijd onderdeel van hun leven zal blijven.
Een afscheid dat niemand wilde nemen
Geen ouder hoort zich voor te bereiden op het afscheid van een vierjarig kind.
Toch staat Noors familie binnen dit fictieve verhaal voor precies die werkelijkheid.
Er zijn geen woorden die het verlies ongedaan kunnen maken.
Er bestaat geen manier om de toekomst terug te krijgen die haar familie voor haar voor ogen had.
Wat overblijft, zijn liefde en herinneringen.
Daarom probeert de familie het afscheid niet alleen te zien als het einde van Noors leven, maar ook als een moment om stil te staan bij alles wat zij in haar korte leven heeft gebracht.
De eeuwige glimlach blijft
Noor werd slechts vier jaar oud.
Veel te jong om afscheid te moeten nemen.
Maar haar familie wil dat haar naam niet uitsluitend verbonden blijft aan de dag waarop ze overleed.
Ze willen zich het meisje herinneren dat lachte.
Dat speelde.
Dat mensen blij maakte door simpelweg zichzelf te zijn.
Het verdriet om haar overlijden zal niet zomaar verdwijnen. Misschien zal het gemis altijd onderdeel blijven van het leven van haar dierbaren.
Maar naast dat verdriet blijft iets anders bestaan.
Dankbaarheid.
Dankbaarheid voor vier jaren met Noor.
Voor haar kleine handjes, haar vrolijkheid, haar knuffels en bovenal die glimlach waarmee ze iedereen om haar heen wist te raken.
Noor is er niet meer, maar voor haar familie zal het meisje met de eeuwige glimlach nooit helemaal verdwijnen. In iedere herinnering, iedere foto en ieder verhaal over haar blijft een stukje van die glimlach bestaan.
